119| Najat El Hachmi e a pornografía étnica

Emisión DIARIO CULTURAL 04/02/2008

Desde hai algúns anos o paraíso cultural simbólico dos Países Cataláns está nos Pirineos. O principado de Andorra serve de rompexeos na proxección internacional da cultura catalá pola súa consideración de Estado. Coa súa entrada en Eurovisión a lingua catalá estivo nese festival… reseso, si, pero estivo. En Andorra ten a sede o Institut Ramon Llull, a institución que se encarga da proxección internacional da cultura catalá, co apoio de Cataluña, Baleares e Andorra, porque a Valencia rexida polo PP mira para outro lado. E tamén alí, no País dos Pirineos, fállase desde hai dous anos o Premi de les Lletres Catalanes Ramon Llull, o mellor dotado nesta lingua. Como saben o premio Ramon Llull é medio irmán do Planeta, pero o que o converte nun galardón galdrumeiro non son os cartos nin o feito de formar parte dunha maquinaria comercial poderosa, senón algo máis interesante: a novela gañadora publícase simultaneamente en tres linguas, catalán, español e francés.

O xoves pasado, como saben, fallouse a edición de 2008, e a autora premiada converteuse nun fenómeno social (a que lles ten un saboriño a… receita Planeta?). Najat El Hachmi é filóloga e filla de inmigrantes de orixe amazigh, iso que, coa linguaxe colonizadora do Imperio Romano denominamos bereber (lembren que amazigh significa ‘pobo libre’ e bereber ‘pobo bárbaro’). Pois ben, xa en 2004 publicara un libro titulado Jo també sóc catalana (Eu tamén son catalá), que provocou aplausos pola dereita e pola esquerda porque servía de exemplo positivo para unha sociedade cada vez máis multicultural na que se sente en perigo a aínda tatexante cultura propia. A escritora contestou daquela a un carro de entrevistas, e unha vez e mais outra matizaba os prexuízos que a podían inmobilizar como representante dun gueto inmigrante. Alertou por igual contra o excluínte discurso racista, o da uniformización identitaria, e contra o discurso paternalista que defende a apariencia multiétnica, ese que admite a multiculturalidade inmobilizada como exotismo, e que alenta a festa multicultural seguindo a fórmula do pan e circo. Najat El Hachmi rebautizou este paternalismo como pornografía étnica, e explicaba: “Hai quen a exerce, mesmo con boa vontade, pero fan moito dano. Os pornógrafos da etnicidade subliñan os trazos que no teu país atoparías ridículos. Quédanse varados no folclore”. E engadía que os amazigh son como os cataláns porque en Marrocos os árabes representan o poder hexemónico e os amazigh son un pobo opimido.

Agora Najat El Hachmi acada o Ramon Llull con L’últim patriarca (O derradeiro patriarca). Ogallá que cando o leamos cos estes olliños nosos, tan europeos, non nos saia esa mirada morbosa da pornografía étnica que cacha clariño o patriarcado… en pobo alleo.

Ass yedeln, boa semana e boas lecturas.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: