121| O defecto que sustenta o noso edificio

Emisión DIARIO CULTURAL 18/02/2008

Cada quen fala das feiras segundo o que lles vai nelas. A piques de inaugurarse Arco, con Brasil de país convidado e Portugal entre os países máis representados na feira, o JL, o Jornal de Letras, anunciábao cun titular salpementado de humorada colonial: “Portugal presente, Brasil convidado”. Logo algúns medios portugueses seguiron con atención as declaracións da directora da feira, Lourdes Fernández, que avogou polo iberismo na arte como un entendemento entre culturas que se estende até América. E en América está un dos focos de atención desde a semana pasada, na feira do libro da Habana. Polas crónicas que chegan da illa soubemos que á tormenta tropical lle seguiu un tsunami de lectoras e lectores á procura dos libros galegos. Mentres, entre os que quedaron na Península, oíronse críticas pola inoportunidade de ser país convidado nun estado dictatorial ou porque a representación galega era un exceso. Ambas as dúas son materias opinábeis: mal se imos fóra, mal se quedamos; mal se van moitos, mal se van poucos. Pero nas crónicas de Begoña Caamaño no Diario Cultural contóusenos algo que non é motivo de discusión, senón unha mostra de irresponsabilidade nos asuntos exteriores.

Seica nun acto na Cátedra de Galego da Universidade da Habana algúns escritores se laiaron, e moito, da situación da lingua e da literatura galegas. Non coñezo con máis detalle o que aconteceu, pero botando man da experiencia propia, soaba a coñecido. Voces de todos os tipos se teñen escoitado en Barcelona que se enganan de palestra, ás veces cunha visión idealizada e falsa da cultura catalá, e diante dun auditorio estranxeiro empezan a falar do ruín que é a literatura, a situación sociolingüística, a realidade económica, o sentimento nacional, ou botan pestes contra os dous ou tres nomes coñecidos. E algúns deles din o contrario cando falan para emigrantes galegos e entón eu xa me perdo. Pouco favor nos fan a quen temos por labor entusiasmar estranxeiros, sen breviarios e con esforzos. E pouco favor lle fan á cultura galega e a eles mesmos, porque nos asuntos exteriores calquera autora ou autor, aínda dos coñecidos, escriben coa etiqueta nacional a carón do seu nome. E hai quen sen esa etiqueta non interesaría nadiña.

O exercicio da crítica, lexítimo e necesario cando se fala para a parroquia, convértese en autoodio nos asuntos exteriores cando non se sabe termar del. Nunha carta á súa irmá, Clarice Lispector falaba sobre a imposibilidade da perfección humana que acae ben ao caso. Léolles traducido porque non dispoño do orixinal: “Aínda cortar os propios defectos pode ser perigoso, nunca se sabe cal é o defecto que sustenta o noso edificio”. Así que, se cadra, haberá que seguir vivindo co autoodio para sermos, pero iso si, ninguén perde o tempo nunha literatura ou nunha lingua que seica non interesa nin sequera aos propios.
Boa semana e boas lecturas.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: