122| As fronteiras do corpo e a vulnerabilidade

Emisión DIARIO CULTURAL 25/02/2008

Judith Butler recuncou a semana pasada e como sempre encheu o CCCB, o Centre de Cultura Contemporània de Barcelona. Participaba nun ciclo sobre A condición humana no que xa falaran o especialista en estudos culturais Terry Eagleton, a poeta Chantal Maillard ou a filósofa Michela Marzano, autora de La mort spectacle. Enquête sur l’horreur-réalité (A morte espectáculo. Enquisa sobre a horror-realidade).

Judith Butler falaba sobre a vulnerabilidade e a supervivencia. A violencia está a ser unha constante neste ciclo, sen dúbida porque é un dos temas que nos ocupan, nos preocupan e consumimos a diario tanto nos relatos de ficción como nesas ficcionalizacións do real que son os xornais. Butler abriu a intervención no gume do conflicto: a diferenciación posicionada entre a violencia lexitimada na orde moral e a violencia que nos repugna porque atenta contra a nosa integridade. É dicir, dúas maneiras de contar os ferrados de violencia que subliñan un quiasmo: a distinción entre vidas virtuosas e vidas que virtuosamente se poden matar. Exemplificouno contrapoñendo a nosa mirada diverxente diante do terrorismo de estado, que en termos politicamente correctos denominamos guerra, e diante do terrorismo suicida, que ao seu ver abrangue tanto os atentados que xera o islamismo radical como os estudantes norteamericanos que causan mantanzas nos centros de ensino e logo se autoimolan.

O cerne da súa intervención partía do concepto do corpo. Puña en evidencia que na actualidade é imposible pensar o ser como unha entidade limitada que remata nas fronteiras da súa morfoloxía anatómica. O límite do eu é a relación co outro, daquela o corpo non é unha entidade autónoma senón que depende da rede social en que se sitúa; dependo dos demais para saber quen son eu. Con estas restras (alteridade, corpo, e socialización) falou da tortura. Na tortura a vulnerabilidade non reside só na violencia exercida contra os corpos, senón da deconstitución do suxeito regulando, limitando, a súa sociabilidade. E referiuse a Guantánamo, aos poemas clandestinos saídos dese espazo de non-humanidade onde se prohibiu a escrita, porque o Pentágono coida que a poesía testemuñal deses presos representa un risco especial para a seguridade nacional tanto polo seu contido como pola súa forma. Porque a palabra restitúe a sociabilidade dun preso aillado e torturado e mostra a súa vulnerabilidade, a súa humanidade, e, daquela, a lectura pública deses versos produciría unha reacción moral contra unha violencia non lexítima sobre uns terroristas que pasan a converterse en seres humanos.

Para unha lectura non só de xénero do pensamento recente de Butler, recoméndolles a entrevista que se publicou no número 13 da revista Lectora. Desde a conciencia da vulnerabilidade, boa semana e boas lecturas.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: