137| Apoloxía das mulleres

Emisión DIARIO CULTURAL 09/06/2008

Referíame a semana pasada á Despedida de Lidia y Armindo, ese texto inédito de Francisca Isla e Losada no que a protagonista, encarnando unha Venus ilustrada, pretende disuadir ao seu Marte das dubidosas glorias da guerra. Coa súa publicación déitase bastante máis luz sobre unha das escritoras do século XVIII, que até agora nos era máis coñecida como editora dos textos de seu irmán que como creadora. Pois ben, hai unhas semanas saíu do prelo outro estudo que contribúe a coñecer mellor o contexto en que escribían as ilustradas. Refírome a La vida y la escritura en el siglo XVIII. Inés de Joyes: Apología de las mujeres, un estudo con edición crítica profusamente anotada de Mónica Bolufer e publicado pola Universidade de Valencia. Até agora Inés de Joyes era un interrogante. A primeira noticia que dela se tivo aparecía no seu único libro publicado: a tradución ao español dunha novela moralizante que tivo bastante éxito no seu momento Rasselas, príncipe de Abisinia, publicada en español en 1793, o mesmo ano no que decapitan a Olympe de Gouges. O curioso do caso é que na portada da tradución non constaba o nome do autor da novela, Samuel Johnson, un escritor inglés moi popular, senón unha descoñecida que se arrogaba a autoría dun texto engadido ao final. Reparen na lenda da portada do libro: “El Príncipe de Abisinia. Novela traducida del inglés por Doña Inés Joyes y Blake. Va inserta a continuación una Apología de las mujeres en carta original de la traductora a sus hijas”. Nela abunda na cuestión das mulleres cos argumentos que percorren o século XVIII: a reinterpretación do relato de Adán e Eva, os argumentos de Feijóo, a defensa da capacidade intectual das mulleres, a necesidade da súa instrucción intelectual e de preparalas para as conversas racionais e para unha máis axeitada educación dos fillos, a importancia da formación como ingrediente da virtude, e, finalmente, a defensa da muller solteira fronte os matrimonios desiguais, unha cuestión que ocupa tamén o século XIX, mesmo a Concepción Arenal, aínda que con outros argumentos. Como ben se fai notar nesta pormenorizada edición, a Apología de las mujeres participa no debate intenso que ocupou, por exemplo, a Josefa Amar y Borbón ou Mary Wollstonecraft e, sen chegar a romper co contrato sexual da Modernidade, defende a capacidade intelectual das mulleres.

Inés de Joyes, sabémolo agora, pertencía á burguesía comerciante andaluza mais de ascendencia irlandesa, e fíxose cargo do negocio familiar cando quedou viúva. Trátase dun caso máis de muller de clase alta que participa de maneira activa na vida intelectual cando chega á idade madura e cando xa quedou viúva, porque, como se sabe, a escrita era daquela un estorbo para o desexo masculino e para a reproducción. Boa semana e boas lecturas.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: