147| As cancións do desexo

Emisión DIARIO CULTURAL 18/08/2008

Onde hai un libro sempre medra outro, así que pola parte de abaixo do rimeiro de pendentes quedáronmelles por comentar tres antoloxías dos últimos meses. Desculpas se o comentario non é fresco do día, pero tampouco estes son libros-iogur nin cómpre conservalos no frigorífico. De feito, son libros para ler neles coma quen toma unhas tapas, sen ánimo de fartarse nun día, agora aquí e logo acolá, porque niso consiste a lectura de escolmas.

A primeira delas titúlase Vanakkam. Benvidas (2007), unha antoloxía proxectada por Implicadas no Desenvolvemento que tanto se pode ler como escoitar, depende se elixen libro ou cd. Obviando distancias e fronteiras puxéronse unhas fronte as outras, as poetas en galego fronte as poetas en tamil nadu. O libro ábrese con Andal, a primeira escritora clásica nesa lingua india, do século X. Na tradución soa, claro, a cantiga de amigo. E a seguir Chus Pato, María do Carme Kruckenberg ou Marta Dacosta mestúranse con Salma, Sulkirtharani ou Malthi Maithri, autora dun poema de final arrebatador. Di así, na tradución de María Reimóndez:

Algunhas rapazas que foron recoller
leña ao monte
volveron dicindo que viran
a miña vaxina como unha bolboreta
voando entre os outeiros.

En Vanakkam o corpo e o desexo das mulleres sitúanse en primeiro plano, como nesoutra escolma, Te seguirá mi canción del alma… (2008), sobre os boleros cubanos interpretados por mulleres. Yolanda Novo e María do Cebreiro Rábade no seu estudo abundan na importancia da actuación das cantantes e, como fixera antes Iris Zavala, defenden que no bolero as intérpretes (que interpretan nos dous sentidos do termo, ‘representan’ e ‘fan unha lectura’, escriben non con tinta senón coa súa voz). Coa súa voz e co seu corpo, como fai la Lupe cando canta “lo tuyo es puro teatro”, de Tite Cure, porque as cancións do desexo sempre se escoitan encarnadas nas cantantes e mesmo confundidas coas súas biografías.

A terceira escolma saíu polo maio maiolo. Na Universitat Autònoma de Barcelona hai xa un tempo que funciona un grupo de creación poética, Quark, que decidiu apoiar voces inéditas coa publicación de Quàntiques! 10 poetes joves en diferencial femení (2008). Alí están os poemas de Iria Fernández Crespo, unha catalá dos Ancares que empezou escribindo en galego e agora tamén o fai en español. Segue aumentado, logo, ese feixe de novas poetas galegas que escriben en Barcelona. Con un moitiño de paciencia e unha miguiña de boa sorte poden atopar os textos de Iria Fernández en Frores da Gavana, en myspace, os de Eva Méndez en Doroxo , en blogspot, ou os de Raida Rodríguez en Punto de fuga, en blogaliza. Boa semana e boas bloglecturas.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: