152| O incontinente Steiner cos seus pasos de baile

Emisión DIARIO CULTURAL 22/09/2008

Pois o que eu non lles sabía é que o tal George Steiner era un afeccionado ao baile. Nas súas recentes desculpas amaga un paso para atrás cando pide perdón polo seu “comentario irreflexivo” pero dá un paso adiante porque afirma que está en contra do “chauvinismo rexional que ameaza agora a unidade de España” (El País, 19/09/2008). E, vaia ho, hai exactamente 75 anos que Galicia foi recoñecida como nación no IX Congreso das Minorías Nacionais de Europa. Nestas supostas desculpas o incontinente Steiner di que si pero non á cultura e á nación galegas, pero segue mutis sobre a outra afirmación tremenda feita naquela entrevista, cando suxire que o terrorismo de ETA viña dado polas características do euskera (tradúzolles): “Ese idioma tan misterioso é moi raro, moi poderoso. Se cadra por iso a algunha desa xente lle resulta tan imposíbel aceptar o mundo exterior” (El País Semanal, 24/08/2008). Ou sexa, que se en Euskadi só se falara español, asunto resolto?

Ai, o incontinente Steiner leva mal á práctica a súa “apaixonada” defensa das linguas e as culturas minoritarias. Mais para quen le cos lentes violeta, xa había tempo que dera mostra dun pensamento estreito asentado nas certezas discutíbeis, que poñen en evidencia que a súa idea do diverso é cativeira. Nun artigo de referencia publicado no volume un da Breve historia feminista de la literatura española, Myriam Díaz-Diocaretz pon o dedo na chaga (tradúzolles): “un crítico recoñecido e tan agudo como George Steiner suxire que os grandes artífices da cultura son esencialmente homes, e que a capacidade biolóxica de procrear é tan poderosa nas mulleres que fai comparativamente pálido dar a luz personaxes ficticios, segundo afirma no seu último ensaio Real Presences” (páxs. 77-78). Xa que logo as mulleres, diferenciadas e inferiorizadas pola súa capacidade reprodutora, estarían naturalmente incapacitadas para a abstracción e a ficción, agora ben, se esa certeza esencialista resultaba anacrónica no XIX, logo da revolución sexual dos 60, non lles digo nada! Pola súa banda, en Elogio de la dificultad, ao falar dos clásicos da literatura, afirmaba o incontinente Steiner (traduzo á brava): “Un clásico sobrevive a toda necesidade de deconstrucción, ao postestructuralismo, ao feminismo, ao posmodernismo e, coma os cans de raza, reméxese, funga e amosa un breve e demoníaco sorriso ao mesmo tempo que asegura: todo iso xa morreu, mais eu sigo vivo. Conta cun instinto de supervivencia”. Cadro con el en que un texto clásico é un supervivinte, agora ben o clásico éo precisamente porque ofrece argumentos para dialogar coa sucesión de presentes, porque se dispón á posibilidade da interpretación e non á certeza inmóbel.

Deixemos quedar ao incontinente Steiner cos seus pasos de baile no confortábel Cambridge e dediquémonos a debater feramente co noso presente. Boa semana e boas lecturas.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: