157| Kara Walker, coma quen escribe unha novela na parede

Emisión DIARIO CULTURAL 03/11/2008
Kara Walker retalla en negro, e ben negro, as súas revisións dos mitos da nación norteamericana volvendo ao século XIX. Cun pé na negra e brutal memoria da escravitude e mais da guerra civil norteamericana, e co outro pé nese xénero tan branco que é a novela romántica, a artista plástica emprega técnicas e enfoques aparentemente inocentes para recompoñer coas súas instalacións, feitas coma colaxes, unha mirada comprometida cun período fundamental da historia desa nación que seica ten como enxulla unha idea, a liberdade. Kara Walker reúne desde a máis naïf estética victoriana á caricatura contundente no negro sólido do recortábel. E faino desde a encrucillada identitaria que ocupa como muller, feminista e afroamericana. Os seus traballos máis coñecidos son esas figuras retalladas en papel negro con figuras, cousas e paisaxes que logo pega nunha galería coma quen escribe unha novela na parede. Precisamente o interese pola silueta, pola imaxe en negro, quere mostrar unha aposta decidida por situarse na historia negada, no contradiscurso da nación, a raza e o xénero nos Estados Unidos. O seu primeiro traballo feito coa técnica de recortábeis titulouno Foise co vento (Gone with the Wind), unha revisión das escravas e dos escravos negros amarrados nos tópicos estremos de parviños felices ou de ignorantes. En 2001 presentou Escenas de caza (Hunting Scene). Nel facía unha crítica sobre o concepto de civilización e barbarie desde o punto de vista da Modernidade. Verán. Dunha banda, nunha paisaxe africana, un home negro espeta nas varas os seus trofeos de caza: as cabezas das mulleres e homes brancos. Pola outra, sobre unha paisaxe americana, os civilizados homes brancos, cos seus rifles, celebran os seus trofeos, cabezas de escravas e escravos negros. Non son estas as súas únicas siluetas brutais e corrosivas. Un dos recortábeis da instalación Meu complemento, meu inimigo, meu opresor, meu amor (My Complement, my Enemy, my Oppresor, my Love) representa unha escena da violación practicada polo amo no tellado da casoupa da escrava. Outro, titulado Aproximación á emancipación (The Emancipation Approximation, 2000) fai referencia a dúas loitas que marcan o tránsito do XVIII ao XIX, a abolición da escravitude e mais a vindicación das mulleres (iso si, brancas e de clase media), así que case dous séculos despois, semella que Kara Walker repita coa súa arte aquela frase que fixo famosa a Sojouner Truth no XIX: “E logo, eu non son muller?”. En dasorixesdemarzo.wordpress.com póñolles os enlaces a páxina de Kara Walker en Art 21 e mais a unha videoentrevista na que se documenta o seu interese por outra técnica, a proxección animada de sombras, imitando os comezos do cinema.

Kara Walker relata o racismo na alborada da nación americana; a súa arte parte da historia, pero non é un relato do pasado, nin só dos Estados Unidos. Boa semana e boas lecturas.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: