166| “A hedra vermella do teu sangue”: exilio e desexo en Marçal e Rodoreda

Emisión DIARIO CULTURAL 19/01/2009

No Passeig de Gràcia, unha diante da outra, pódense ver estes días senllas exposicións de dúas escritoras que centran o interese dos estudos cataláns nos últimos tempos: no Palau Robert, Maria-Mercè Marçal fotografada por Pilar Aymerich, Colita e Montserrat Manent, e na Pedrera a obra pictórica de Mercè Rodoreda, que nalgúns dos seus cadros fai pensar naquelas mozas de ollos inmensos que trazou Ana Pillado nos seus inicios.

A semana pasada tivo lugar unha mesa redonda para propor por primeira vez a lectura comparada das dúas, confrontando os versos escritos por Maria-Mercè Marçal, autora tamén dunha novela, e Mercè Rodoreda, que escribiu sonetos e pintou cadros cando faltaba alento para a narrativa longa. A mesa viña completar as xornadas marçalianas que se celebraron no decembro e nas que se falou, e moito, das súas conexións poéticas con outros escritores, como Joan Brossa, Anna Akhmátova e Rosalía de Castro, á que lle dedicou algún poema. Para abundaren no tema poden consultar os números monográficos que lle dedicaron no seu día as revistas Urc e Lectora e mais as actas das Primeres Jornades Marçalianes que vén de editar a Fundació Marçal. Mercè Ibarz abriu a mesa salientando que aínda quedaban deberes por facer: a publicación íntegra da poesía de Rodoreda, que se botou a escribir versos sempre alentada polo seu amigo e poeta Josep Carner. Muller atenta ao devir do seu tempo, elixe a figura de Ulises para representar unha das grandes cuestións que ocupan o século XX: as incertezas do exilio, que debullaron onda nós, desde a experiencia galega, Avilés de Taramancos e Florencio Delgado Gurriarán. Mais nesta primeira lectura comparada Marçal-Rodoreda adiantouse un chisco máis. Neus Aguado e Carles Torner sinalaron semellanzas e diferenzas na súa escrita do exilio, do desexo, do corpo, dos mitos e no común interese pola forma estrófica como reto: o soneto para a Rodoreda e a sextina para a Marçal. Mais o achado máis fascinante da lectura comparada que se fixo a semana pasada foi un verso fermoso que aproximaba as dúas autoras: “L’heura vermella de la teva sang” (tradúzolles: “A hedra vermella do teu sangue”). Escribir, escribiuno a Rodoreda pero o verso cadra coa omnipresencia da hedra na Marçal, e lido así soíño ninguén llo atribuiría á autora d’ A Praza do Diamante.

Se non poden vir a Barcelona, non desaproveiten a ocasión de ver o vídeo da exposición sobre Maria-Mercè Marçal, que inclúe lecturas por boca da propia autora e permite ver os seus cadernos de escrita. E aínda poden aproveitar, se queren, para repasar unha anterior sobre Vázquez Montalbán, onde han bater cunha pegada de Suso de Toro. Teñen as ligazóns todiñas no blog. Como Marçal e Rodoreda seguen case impracticábeis en galego, anímense a lelas no orixinal. Bona setmana i bones lectures.

Advertisements

One response to “166| “A hedra vermella do teu sangue”: exilio e desexo en Marçal e Rodoreda

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: