En que pensas, Penélope?

A miseria e a crise sempre lle abren porta á emigración. A historia repítese: familia fendida, home que marcha, Penélope á espera, home que resolve non volver, crea outra familia e esquece a muller que garda a casa, coida dos vellos e cría os nenos. Viúvas de vivos con outras roupas e outras faccións, noutro tempo. Rosalía de Castro escribiu a soidade das galegas como inxustiza e de seguida se converteu nun fundamento da nación, nunha narración do noso, aínda que sempre foi, e aínda é, unha experiencia compartida

Ler o artigo completo en Praza Pública (16/04/2012)

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: